Książka "Hoshin kanri" PDF Drukuj Email
Wpisany przez Ćwiklicki Marek   
środa, 17 sierpnia 2011 17:01

Hoshin kanri, Marek Ćwiklicki, Hubert OboraAutor: Marek Ćwiklicki i Hubert Obora

Wydawca: PWE

Miejsce wydania: Warszawa

Ilość stron: 184

ISBN: 978-83-208-1966-3

Język książki: polski

Oprawa: twarda

Data wydania: 2011

Dodatkowe informacje: opis książki w e-księgarni wydawnictwa PWE (bezpośredni link)

Spis treści

Wstęp

Rozdział 1. Charakterystyka hoshin kanri
1.1. Definicja
1.2. Próby tłumaczenia nazwy metody
1.3. Hoshin kanri a TQM
1.3.1. Hoshin kanri jako element TQM
1.3.2. Metoda hoshin kanri na tle metod planowania strategicznego
1.4. Powstanie i rozwó j hoshin kanri: od MbO do BSC
1.4.1. Geneza
1.4.2. Zarządzanie przez cele a hoshin kanri
1.4.3. Hoshin kanri a zrównoważona karta wyników (BSC)
1.5. Zintegrowane podejście QFD-hoshin w planowaniu strategicznym
1.6. Hoshin kanri a Lean Management
1.7. Podsumowanie

Rozdział 2. Metodyczne aspekty hoshin kanri
2.1. Cykl PDCA – wspólny schemat postępowania w hoshin kanri i TQM
2.2. Definiowanie celu rocznego w hoshin kanri (Plan)
2.3. Koordynacja organizacji metodą hoshin kanri (Do)
2.4. Rodzaje kontroli w hoshin kanri (Check)
2.5. Reakcja na zmiany w hoshin kanri (Act)
2.6. Podsumowanie

Rozdział 3. Modele hoshin kanri
3.1. Model we Florida Power & Light
3.2. Model P. Babicha
3.3. Model D. Hutchinsa
3.4. Model B. Witchera i R. Butterworth
3.5. Model S. Shiby
3.6. Podsumowanie

Rozdział 4. Polski model metody hoshin kanri w świetle badań własnych
4.1. Metodyka badań
4.2. Charakterystyka podmiotów
4.3. Model hoshin kanri w firmie A
4.3.1. Fazy hoshin kanri w firmie A
4.3.2. Ogólny model hoshin kanri w firmie A
4.4. Model hoshin kanri w firmie B
4.4.1. Fazy hoshin kanri w firmie B
4.4.2. Ogólny model hoshin kanri w firmie B
4.5. Model hoshin kanri w firmie C
4.5.1. Fazy hoshin kanri w firmie C
4.5.2. Ogólny model hoshin kanri w firmie C
4.6. Metamodel hoshin kanri w japońskich przedsiębiorstwach w Polsce
4.7. Podsumowanie

Rozdział 5. Czynniki adaptacji hoshin kanri w japońskich przedsiębiorstwach działających w Polsce Wyniki badań
5.1. Uwagi wstępne
5.2. Adaptacja japońskiego zarządzania w zagranicznych organizacjach (japonizacja) w świetle studiów literaturowych
5.3. Hipotetyczny model czynników adaptacji
5.3.1. Przyczyny wdrażania metod zarządzania
5.3.2. Endogeniczne czynniki adaptacji metod zarządzania
5.3.3. Egzogeniczne czynniki adaptacji metod zarządzania
5.3.4. Kierunek wpływu czynników adaptacji
5.3.5. Syntetyczny model czynników zmian w metodach zarządzania
5.4. Weryfikacja modelu
5.5. Podsumowanie

Rozdział 6. Metody pomocnicze w hoshin kanri
6.1. Wykorzystanie siedmiu nowych metod TQM w hoshin kanri według Y. Nayataniego
6.2. Metody pomocnicze według B. Kinga
6.3. Metody pomocnicze w świetle badań w Polsce
6.4. Podsumowanie

Rozdział 7. Hoshin kanri a organizacyjne uczenie się (M. Jabłoński)
7.1. Uwagi wstępne
7.2. O istocie organizacyjnego uczenia się
7.3. Poziomy organizacyjnego uczenia się a hoshin kanri
7.4. Strategie świadome i emergentne
7.5. Tworzenie strategii
7.6. Cykl działań zorganizowanych

Zakończenie

Aneks 1. Siedem klasycznych metod TQM
Aneks 2. Siedem nowych metod TQM
Aneks 3. Dodatkowe metody stosowane w hoshin kanri
Literatura
Skorowidz

Opis książki (ze Wstępu)

Główną przesłanką przygotowania niniejszej książki był fakt ciągłego pojawiania się hoshin kanri w zagranicznych opracowaniach poświęconych współczesnym koncepcjom zarządzania. Ta częstotliwość wzmianek sugerowała, że ma się do czynienia z Graalem zarządzania.

Tymczasem stopień znajomości tej metody w Polsce jest bardzo słaby. Świadczą o tym nie tylko skrótowe prezentacje hoshin kanri, ale także brak wiedzy na jej temat wśród polskiej kadry menedżerskiej, wynikający z braku opisujących ją szczegółowo publikacji. Pierwsze rozmowy z różnymi krajowymi wydawnictwami o próbach rozpowszechnienia tej metody nie przynosiły efektów, chociaż jedno z nich wydało polskie tłumaczenie pracy D. Hutchinsa w 2010 r., którego model na podstawie oryginału zaprezentował polskiemu Czytelnikowi M. Ćwiklicki rok wcześniej.

Wraz z nowymi opisami hoshin kanri pojawiały się coraz to różne jej interpretacje, często daleko odległe od oryginalnego japońskiego rodowodu. Powstało zatem pytanie do jakiego stopnia występujące modele tej metody są różne? Czy decydują o tym cechy konkretnego przedsiębiorstwa, działającego w danym państwie?

Te pytania skłoniły do podjęcia badań w tym zakresie. Ich realizacja nie mogłaby mieć miejsca bez wsparcia finansowego Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Przyznany grant umożliwił nie tylko zakup najnowszej literatury przedmiotu, ale przede wszystkim faktyczne rozpoznanie stopnia znajomości hoshin kanri w japońskich przedsiębiorstwach w Polsce. Celem projektu pt. „Adaptacja metod zarządzania do polskich warunków gospodarowania” było zbadanie procesu adaptacji zagranicznych metod zarządzania w Polsce na przykładzie narzędzi stosowanych przez japońskie przedsiębiorstwa w Polsce. Głównym przedmiotem badań była wzmiankowana metoda służąca do strategicznego zarządzania jakością oraz metody pomocnicze, wynikające z przyjętej strategii działania. Podstawowe pytanie metodologiczne dotyczyło potencjalnych zmian w metodzie na skutek wdrożenia w obcym środowisku.

Już wstępne wyniki ankiet sugerowały, że pierwotne zamysły należy zrewidować. Przedstawiciele japońskich firm niechętnie udzielali odpowiedzi, co powoduje, iż pomimo objęcia ankietami telefonicznymi wszystkich japońskich filii w Polsce, uzyskano odpowiedzi od ok. 25% respondentów.

Kluczowa metoda dla badania, czyli hoshin kanri, została zidentyfikowana tylko w pięciu (sic!) organizacjach, z czego jedynie w trzech uzyskano zgodę na przeprowadzenie badań pogłębionych, o charakterze jakościowym, lecz przedstawiciele żadnej z nich nie wyrazili aprobaty dla upublicznienia ich nazwy. Ze wstępnie przygotowanej wersji książki należało zatem usunąć dane pozwalające na ich identyfikację. Odbyło się to ze szkodą dla pracy, ponieważ w jednym z tych przedsiębiorstw występuje ciekawy system produkcyjny, oparty na Systemie Produkcyjnym Toyoty, korporację, do której należy drugie przedsiębiorstwo uważa się za tajemnicze źródło sukcesu jednej z największych japońskich firm, a kolejna stanowi dobry przykład istnienia, jak to nazywał H. Fayol, esprit de corps w całej organizacji. Opis tylko trzech studiów przypadków może budzić wątpliwości w kontekście tworzenia wspólnego modelu dla tych firm, z czego autorzy zdają sobie sprawę.

Należy dodać, że badania nad adaptacją zagranicznych metod, a w szczególności japońskiej hoshin kanri, nie były w Polsce podejmowane. Dlatego też prezentowane w niniejszej pracy wyniki badań nie powinny być traktowane jako ostateczny i wyczerpujący zbiór wytycznych dotyczących stworzenia warunków i czynników adaptacji, ale powinny skłonić do podejmowania dalszych badań w tym zakresie.

Tak obszerny temat badań wymaga syntetycznego ujęcia. Dlatego też autorzy postanowili, że główny temat badań zostanie umieszczony w kontekście hoshin kanri, na kanwie którego oparto strukturę niniejszej pracy.

W pierwszym rozdziale przedstawione są najważniejsze zagadnienia pozwalające zrozumieć specyfikę tej metody, jak również wyjaśniono trudności w jej rozpowszechnieniu. Ukazanie powstania hoshin kanri w Japonii pozwala ponadto na potwierdzenie tezy o ewolucyjnej naturze metod zarządzania.

W drugim rozdziale omówiono główne fazy postępowania w metodzie, które pojawiają się także w innych rozdziałach, jako przykładowe metodyki. Uwagę skoncentrowano na najważniejszych aspektach hoshin kanri, które stanowią o jej specyfice.

Rozdziały trzeci i czwarty są ze sobą powiązane tematycznie. O ile w rozdziale trzecim dokonano przeglądu i charakterystyki zagranicznych modeli zarządzania, o tyle w rozdziale czwartym przedstawiono wyniki analiz i próbę opracowania meta-modelu dla japońskich przedsiębiorstw działających w Polsce.

Rozdział piąty odnosi się bezpośrednio do głównego celu badań, jakim jest adaptacja hoshin kanri. Skonstruowany w świetle studiów literaturowych pierwotny model czynników adaptacji i ich wpływu na rozwój metody został zweryfikowany na podstawie przeprowadzonych badań pogłębionych. Ustalone czynniki mogą posłużyć jako punkt odniesienia dla menedżerów przy ustaleniu potencjału organizacji do wdrożenia japońskiej metody zarządzania.

W rozdziale szóstym zaprezentowano różne zestawy metod pomocniczych, które skonfrontowano ze stanem istniejącym w badanych podmiotach. W ten sposób zweryfikowano tezy o współwystępowaniu niektórych metod, zwłaszcza w odniesieniu do hoshin kanri.

Rozdział siódmy to posłowie, do którego napisania autorzy poprosili dra Marka Jabłońskiego, naukowca zajmującego się badaniami nad kompetencjami i organizacją uczącą się. Pojawiające się fragmentarycznie w tekstach o hoshin kanri wzmianki o uczeniu się pracowników, stały się punktem wyjścia do przedstawionej M. Jabłońskiemu propozycji. Dokonano zatem oceny na ile istotnie ta metoda współgra z organizacyjnym uczeniem się. Ze względu na nieco odmienny charakter tego rozdziału, autorzy zdecydowali, iż lepiej oddającym tę odrębną względem całości pracy część terminem będzie posłowie.

Na zakończenie opisu struktury pracy należy zaznaczyć, iż wiele wątków znajduje się opisanych w różnych częściach tekstu. Wynika to z faktu, iż sekwencyjny układ tekstu, wymusza przyjęcie pewnej logiki prezentacji treści. Warto dla sprawdzenia opisu szczegółowych zagadnień skorzystać z zamieszczonego na końcu książki skorowidzu, który pozwala na zapoznanie się z tymi zagadnieniami w układzie „hipertekstowym”.

Niniejsza książka jest dedykowana przede wszystkim osobom zainteresowanym zarządzaniem strategicznym w systemach nastawionych na jakość i wdrożeniem takich koncepcji jak: Lean Management, ciągłe doskonalenie (kaizen), czy też Six Sigma. Tę pracę powinni przeczytać również studenci kierunku zarządzanie, ale także słuchacze studiów podyplomowych, którzy być może pełniąc funkcje kierownicze, zyskają szerszą i dokładną wiedzę o skutecznych rozwiązaniach z zakresu strategicznego zarządzania jakością.

Uzupełnieniem niniejszej książki jest strona internetowa projektu (http://hoshin.uek.krakow.pl). Można za jej pośrednictwem zapoznać się z dodatkowymi materiałami, które ze względu na zakres tematyczny tej pracy nie znalazły się w formie papierowej.

Autorzy pragną złożyć podziękowania wszystkim osobom, które przyczyniły się do przygotowania niniejszej książki. Przede wszystkim dotyczy to respondentów, a także Pani Marioli Rozmus z Wydawnictwa PWE. Specjalne podziękowania są składane dr Kōji Morita, z którym konsultacje umożliwiły lepsze zrozumienie oryginalnych japońskich określeń oraz Pani mgr Agnieszce Heuchert z Instytutu Filologii Orientalnej UJ za pomoc w ich transkrypcji. Autorzy dziękują również Panu prof. UEK dr hab. Andrzejowi Sokołowskiemu za pomoc w przygotowaniu analiz statystycznych. Prof. dr hab. inż. Stanisławowi Nowosielskiemu Autorzy zawdzięczają sugestie poprawy tekstu.

Poprawiony: piątek, 30 grudnia 2011 13:17
 
Projekt Hoshin Kanri by PixArtist.com, Powered by Joomla!